Απόσπασμα από το BBC Mundo News
Όταν ο κόσμος άρχισε να προσέχει την κρίση χρέους των 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων της Evergrande νωρίτερα φέτος, κάποιοι αναρωτήθηκαν αν θα γινόταν η «στιγμή της Lehman Brothers» για την Κίνα.
Έκτοτε, έχει καταστεί σαφές ότι το Πεκίνο χειρίζεται την κατάσταση πολύ διαφορετικά από ό,τι η Ουάσινγκτον αντιμετώπισε την κατάρρευση του γίγαντα επενδυτικών τραπεζών Lehman Brothers στην αρχή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008.
Αφού η Evergrande ανακοίνωσε ότι ενδέχεται να μην είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε όλες τις οικονομικές της υποχρεώσεις, η εταιρεία που επλήγη από την κρίση σταμάτησε να πληρώνει ορισμένα από τα ομόλογα του εξωτερικού της.
Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει εισέλθει σε διαδικασία αναδιάρθρωσης χρέους με τις κινεζικές αρχές, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει την πώληση ορισμένων προσωπικών περιουσιακών στοιχείων του ιδρυτή της.
«Είναι αδιαφανές, αλλά όταν μιλάμε με τις επαφές μας στον κλάδο στην Κίνα, κανείς δεν εκπλήσσεται», δήλωσε ο Vinesh Motwani της Silk Road Research, μιας εταιρείας έρευνας αγοράς που ειδικεύεται στην Ασία.
Εβεργκράντε εναντίον Λέμαν
«Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δύο είναι ότι η Evergrande ήταν ένα ναυάγιο που όλοι προέβλεπαν να έρχεται», δήλωσε ο Motwani, ο οποίος εργαζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες ως αναλυτής στην Credit Suisse όταν κατέρρευσε η Lehman Brothers.
«Όταν ανακοινώθηκε η πολιτική των «τριών κόκκινων γραμμών» πριν από περισσότερο από ένα χρόνο, ήταν σαφές ότι η Evergrande ήταν ένας από τους μεγαλύτερους παραβάτες, οπότε η αντίδραση στην Κίνα ήταν: «Αυτό ήταν αναπόφευκτο να συμβεί»».
Οι «τρεις κόκκινες γραμμές» είναι ένα σύνολο ορίων χρέους που περιορίζουν σοβαρά την ικανότητα ορισμένων κατασκευαστών ακινήτων να λάβουν δάνεια. Για δεκαετίες, ο τομέας είχε βιώσει ανεξέλεγκτο δανεισμό, κάτι που η κεντρική τράπεζα (Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας) χαρακτήρισε «απερίσκεπτο».
Η κρίση του Evergrande είναι ένα συμβάν «γκρίζου ρινόκερου», ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια προφανή, αργά εξελισσόμενη απειλή και όχι ένα απροσδόκητο συμβάν «μαύρου κύκνου», σύμφωνα με τον Rory Green, διευθυντή έρευνας για την Κίνα και την Ασία στην εταιρεία επενδυτικών συμβουλών TS Lombard.
«Η προειδοποίηση για την Evergrande κυκλοφορεί εδώ και πολύ καιρό, επομένως κανένας από τους ομολογιούχους δεν πρέπει να εκπλαγεί που αθετούν τις υποχρεώσεις τους», είπε.
Γιατί είναι τόσο διαφορετική αυτή η κρίση;
Μια άλλη σημαντική διαφορά μεταξύ της κατάρρευσης της Lehman Brothers και της κρίσης Evergrande είναι ότι όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρειάστηκε να δράσει, έπρεπε να ψηφίσει νομοθεσία για να έχει την εξουσία να παρέμβει, κάτι που δεν αποτελεί πρόβλημα για την κινεζική κυβέρνηση.
Ελέγχοντας την αγορά ακινήτων της χώρας μέσω κρατικών τραπεζών, το Πεκίνο γνωρίζει επίσης ποιοι κατασκευαστές είναι πιθανό να αθετήσουν τις υποχρεώσεις τους, κάτι που δεν θα μπορούσε να είχε ειπωθεί για την Ουάσινγκτον κατά τη διάρκεια της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου.
Ταυτόχρονα, η Κίνα είναι πολύ πιο επιλεκτική στις ενέργειές της από ό,τι οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Σε αντίθεση με την Ουάσινγκτον, η οποία διέσωσε μερικές από τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα υιοθετεί μια πιο αποσπασματική προσέγγιση.
«Το Πεκίνο είναι σαν χειρουργός που χειρουργεί έναν όγκο και σκέφτεται: "Τι πρέπει να σώσω;"», δήλωσε η Alicia Garcia Herrero, επικεφαλής οικονομολόγος για την Ασία-Ειρηνικό στην επενδυτική τράπεζα Natixis.
Για την κινεζική κυβέρνηση, είναι ζωτικής σημασίας η καθημερινή λειτουργία της Evergrande να παραμείνει αδιάλειπτη. Στόχος τους είναι να διασφαλίσουν ότι η εταιρεία μπορεί να ολοκληρώσει τις κατοικίες που κατασκευάζει, ώστε να μην επηρεαστούν οι απλοί αγοραστές ακινήτων και να μην πληγεί σοβαρά η εμπιστοσύνη στην αγορά ακινήτων.
«Το Πεκίνο πρέπει επίσης να εξετάσει την καρδιά, για να δει αν εξακολουθεί να χτυπά. Αυτή είναι η αντίληψη των ανθρώπων για τον τομέα των ακινήτων», πρόσθεσε ο Γκαρσία Ερέρο.
Μέχρι στιγμής, αυτή η προσέγγιση φαίνεται να έχει περιορίσει τον αντίκτυπο στην αγορά κατοικίας, σύμφωνα με τον Motwani: «Οι τιμές των ακινήτων συνεχίζουν να αυξάνονται σε ετήσια βάση. Ακόμα και όταν έχουν μειωθεί από μήνα σε μήνα, δεν έχουν μειωθεί κατά διψήφιο ποσοστό».
Υπάρχει επίσης ανησυχία ότι εάν οι τιμές συνεχίσουν να μειώνονται, οι πιθανοί αγοραστές ενδέχεται να αναβάλουν την αγορά νέων κατοικιών, επιβραδύνοντας περαιτέρω την αγορά.
Τι θα συμβεί με την Έβεργκραντ;
Οι ειδικοί προβλέπουν ότι η αναδιάρθρωση της Evergrande θα μπορούσε να διαρκέσει μήνες ή και χρόνια, επομένως θα υπάρξουν λίγες ανακοινώσεις που θα τραβήξουν την προσοχή των δημοσιογράφων, καθώς οι αρχές προσπαθούν να αποφύγουν να σοκάρουν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers.
Ο Γκριν επισημαίνει τις προηγούμενες αποτυχίες μεγάλων κινεζικών εταιρειών. Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την κατάρρευση του χρηματοοικονομικού και ασφαλιστικού γίγαντα Anbang, αναμένει ότι η αναδιάρθρωση της Evergrande θα είναι μια μακρά διαδικασία: «Η Anbang ξεκίνησε την αναδιάρθρωση πριν από δύο χρόνια και εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Evergrande είναι πολύ μεγαλύτερη, επομένως θα μπορούσε να διαρκέσει χρόνια. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, τα χειρότερα έχουν περάσει».
«Το πιο πιθανό σενάριο είναι η Evergrande να χωριστεί σε ξεχωριστές μονάδες. Θα είναι ο θάνατος του γκρίζου ρινόκερου και οι περιφερειακές τράπεζες θα έχουν την ευθύνη να χειρίζονται αυτές τις ξεχωριστές μονάδες για να διασφαλίσουν τη σταθερότητα του τομέα και της οικονομίας», εξέφρασε την άποψή του.
Θα φοβηθούν οι διεθνείς επενδυτές;
Παρόλο που η αθέτηση πληρωμών τόκων από την Evergrande σε ομόλογα του εξωτερικού δεν έχει προκαλέσει οικονομική κατάρρευση, καθώς αυτά κατέχονται κυρίως από ισχυρούς παγκόσμιους επενδυτές, ορισμένοι αναλυτές ανησυχούν για τον αντίκτυπο στη φήμη του κινεζικού τομέα ακινήτων.
«Σίγουρα βλάπτει την πίστη των διεθνών επενδυτών σε κινεζικά ομόλογα ακινήτων στο εξωτερικό», δήλωσε ο Τζάκσον Τσαν της πλατφόρμας έρευνας χρηματοπιστωτικών αγορών Bondsupermart.
Ουσιαστικά, αυτό έκανε πολύ πιο ακριβό για τους Κινέζους κατασκευαστές ακινήτων να δανειστούν χρήματα από διεθνείς επενδυτές.
Αυτό που μένει να δούμε είναι πώς το Πεκίνο θα βρει μια ισορροπία μεταξύ της συνέχισης των αυστηρών πολιτικών του στην αγορά ακινήτων και του κινδύνου η τεράστια βιομηχανία ακινήτων της χώρας να χάσει την πρόσβαση σε προσιτές ξένες επενδύσεις.
