Αν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες θεωρούνται το σημαντικότερο σύνολο αθλητικών αγώνων στον κόσμο, η αρχιτεκτονική και η τέχνη ήταν μέρος αυτού του σπουδαίου γεγονότος τις προηγούμενες δεκαετίες.
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, δεν ήταν σημαντικό μόνο να γυμνάζεται το σώμα, αλλά και να καλλιεργείται το μυαλό. Ως εκ τούτου, ο αθλητισμός και η τέχνη θεωρούνταν συμπληρωματικοί, ο τέλειος συνδυασμός για την επίτευξη αρμονίας και ισορροπίας.
Ισορροπία νου και σώματος
Ακολουθώντας τη φιλοσοφία της αρχαίας Ελλάδας, ο ιδρυτής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) και των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, Βαρώνος Πιερ ντε Κουμπερτέν, πίστευε ότι οι αθλητικοί αγώνες δεν θα ήταν ολοκληρωμένοι αν δεν συμπεριλαμβάνονταν διαφορετικά καλλιτεχνικά πεδία.
Ως εκ τούτου, το 1904, ο Κουμπερτέν πρότεινε στο Ολυμπιακό Συνέδριο τη συμπερίληψη διαφόρων κατηγοριών όπως η λογοτεχνία, η μουσική, η ζωγραφική και η γλυπτική, εκτός από την αρχιτεκτονική. Ωστόσο, λόγω του περιορισμένου χρόνου που ήταν διαθέσιμος για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 1908, αυτή η ιδέα έπρεπε να περιμένει μέχρι τη Στοκχόλμη το 1912 για να γίνει πραγματικότητα.
Αρχιτεκτονική στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Αρχικά, υπήρχε σημαντικός σκεπτικισμός γύρω από την αρχιτεκτονική και άλλους καλλιτεχνικούς κλάδους στους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς δεν υπήρχαν καθιερωμένες κατηγορίες στο πλαίσιο αυτών, γεγονός που δυσκόλευε την αξιολόγηση. Ωστόσο, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Άμστερνταμ το 1928 εισήγαγαν κατηγορίες για τη Μικτή Αρχιτεκτονική και τον Πολεοδομικό Σχεδιασμό.
Παρά τις προσπάθειες, οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί αποδείχθηκαν περίπλοκοι, καθώς ορισμένοι από τους διαγωνιζόμενους ήταν έμπειροι επαγγελματίες και τα έργα εγκαινιάστηκαν πριν από την εκδήλωση, το Ολυμπιακό Στάδιο του Γιαν Βιλς, το οποίο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην Αρχιτεκτονική το 1928 και ήταν ο χώρος διεξαγωγής των αγώνων.
Επομένως, η αρχιτεκτονική και οι άλλες τέχνες ήταν μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι το 1948, όταν η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα ήταν καλύτερο να αντικατασταθούν οι αγώνες σε αυτά τα αθλήματα με εκθέσεις τέχνης που θα συμπλήρωναν την εκδήλωση.
Νικητές στην Αρχιτεκτονική
Μερικοί από τους πιο αξιοσημείωτους χρυσών μεταλλίων στις διάφορες κατηγορίες αρχιτεκτονικής των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν:
Μικτή αρχιτεκτονική
- Χρυσό μετάλλιο 1912: Eugène-Edouard Monod & Alphonse Laverrière για το σχέδιο κατασκευής ενός σύγχρονου σταδίου
Αρχιτεκτονικά σχέδια
- Χρυσό Μετάλλιο 1928: Γιαν Βιλς για το Ολυμπιακό Στάδιο στο Άμστερνταμ
- Χρυσό Μετάλλιο 1932: Γκυστάβ Σαακέ, Πιερ Μπαϊγί και Πιερ Μοντενό για το σχεδιασμό του Cirque pour Toros
- Χρυσό Μετάλλιο 1936: Χέρμαν Κούτσερα για το Χιονοδρομικό Στάδιο
- Χρυσό μετάλλιο 1948: Adolf Hoch για το Skisprungschanze auf dem Kobenzl
Πολεοδομία
- Χρυσό μετάλλιο 1928: Άλφρεντ Χένσελ για το Στάδιο της Νυρεμβέργης
- Χρυσό Μετάλλιο 1932: Τζον Χιουζ για το Σχεδιασμό ενός Ψυχαγωγικού και Αθλητικού Κέντρου με Στάδιο στο Λίβερπουλ
- Χρυσό Μετάλλιο 1936: Πορεία Βέρνερ και Βάλτερ για το Αθλητικό Γήπεδο του Ράιχ
- Χρυσό μετάλλιο 1948: Yrjö Lindegren για το Varkaus Athletics Center στη Φινλανδία
Παρά τη σημασία τους, ορισμένα από τα αρχιτεκτονικά έργα και άλλες καλλιτεχνικές κατηγορίες των Ολυμπιακών Αγώνων ξεχάστηκαν με την πάροδο των ετών, ενώ ορισμένα ακόμη και δεν κατάφεραν να υλοποιηθούν λόγω έλλειψης χωρητικότητας και πόρων.
Υπάρχουν ορισμένοι βραβευμένοι χώροι που διατηρούνται ακόμη, όπως το Ολυμπιακό Στάδιο του Άμστερνταμ, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Jan Wils, ο οποίος κέρδισε χρυσό μετάλλιο το 1928, ή το Γυμναστήριο Payne Whitney στο Πανεπιστήμιο Yale, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα John Russell Pope, ο οποίος κέρδισε ασημένιο μετάλλιο το 1932.
Άλλα γνωστά αξιοθέατα περιλαμβάνουν το Μνημείο Τόμας Τζέφερσον και το Ολυμπιακό Στάδιο στο Βρότσλαβ, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Κόνβιαρτς, ο οποίος κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932.
Πηγή: https://www.admagazine.com/
