Door Paola Solis
El Inmobiliario
SANTO DOMINGO.- Iris Espinal, commercieel directeur Noord bij Noval Properties, beleeft een van de belangrijkste periodes in haar leven: de vreugdevolle verwachting van haar eerste kind, Dante. Deze succesvolle professional, een vastberaden en gevoelige vrouw, heeft in haar zwangerschap een nieuwe levensvreugde gevonden.
Haar leven is compleet veranderd sinds ze erachter kwam dat ze moeder zou worden. "In alles! Van hoe ik ademhaal tot hoe ik mijn schoenen strik (spoiler: ik strik ze niet meer, ik trek ze gewoon aan)", vertelt ze aan El Inmobiliario. Ze onthult ook hoe ze zichzelf prioriteit heeft moeten geven en elke dag als een nieuwe kans heeft moeten zien: "Het heeft me gedwongen om het rustiger aan te doen, naar mijn lichaam te luisteren, mezelf zonder schuldgevoel prioriteit te geven en elke dag te zien als een kans om een emotioneel thuis te creëren voor de kleine die eraan komt.".
Moederschap, zelfs vanaf de zwangerschap, is een wervelwind van emoties. Iris beschrijft ze zonder enige schroom, met een mix van helderheid en humor: "Vreugde, angst, overvloedige liefde, onrust, tederheid, honger op onverwachte momenten, diepe dankbaarheid... en ja, ook de neiging om te huilen bij het zien van reclames voor luiers. Alles tegelijk en soms zelfs op hetzelfde moment!".
Voor haar is misschien wel het krachtigste niet wat ze voelt, maar wat ze uitstraalt. Wanneer ze zich haar rol als moeder voorstelt, verweeft de directrice van Noval tederheid met realisme: "Een mix tussen de moederkloek, de coachende moeder en de moeder die soms zegt: 'Er is vanavond eten, maar het wordt bezorgd.' Ik wil benaderbaar en leuk zijn, maar ook die stevige figuur die het goede voorbeeld geeft. Ik wil die aanwezige moeder zijn die ik zelf nooit heb gehad.".
Haar grootste wens is om Dante op te voeden met liefde en vrijheid. "Vrij, zelfverzekerd, omringd door liefde, maar zonder angst om fouten te maken. Moge hij weten dat zijn huis zijn toevluchtsoord is, geen gevangenis. En dat respect, empathie en humor hulpmiddelen voor het leven zijn, geen mooie versieringen.".
Het besef dat ze binnenkort verantwoordelijk zal zijn voor een nieuw leven heeft haar kijk op de wereld veranderd. "Voorheen dacht ik aan de toekomst in termen van prestaties; nu denk ik eraan in termen van nalatenschap," bekent ze. Iris heeft leren begrijpen dat haar moederschap niet perfect zal zijn, maar wel diep menselijk: "Ik wil dat ze me als mens ziet, niet als een heldin. Ik wil dat ze weet dat mama ook moe wordt, maar nooit ophoudt met liefhebben.".
Voor Iris wordt moederschap niet afgemeten aan prestaties of uiterlijk, maar aan de waarden die worden gekoesterd: "Vriendelijkheid, authenticiteit, dankbaarheid, respect voor anderen en voor jezelf. Dat ze begrijpt dat haar waarde niet ligt in wat ze bereikt, maar in hoe ze liefheeft, hoe ze anderen behandelt en hoe ze weer opstaat als ze valt.".
Een van haar meest levendige herinneringen uit deze periode is zeer emotioneel: "Ik zal nooit de dag vergeten waarop Joan en ik voor het eerst Dante's hartslag hoorden. We keken elkaar aan en wisten niet of we moesten lachen, huilen of meteen luiers moesten gaan kopen... Het was alsof we een trommel hoorden die het begin markeerde van het grootste avontuur van ons leven.".
Op de vraag hoe ze haar carrière zal combineren met deze nieuwe fase, antwoordt Iris eerlijk: "Met hulp, met de nederigheid om erom te vragen en met een flexibeler schema, zoals mijn zwangerschapsyogalessen." Ze begrijpt dat ze niet alles kan doen en is dat ook niet van plan. "Ik zal leren om meer te delegeren, prioriteiten te stellen en te onthouden dat soms het grootste succes van de dag een gezamenlijk dutje is.".
Zo begint Iris Espinal, te midden van werk, verlangens, dromen en angsten, haar verhaal als moeder te schrijven, een herinnering die al krachtig vanuit de diepte klinkt, als een trommel die het begin van een nieuw leven aankondigt.
