SANTO DOMINGO.- Het Casa del Cordón Taíno Cultureel Centrum, een initiatief van Banco Popular Dominicano, organiseerde de discussie "Hoeveel Taíno spreken we? Taíno-woorden in het Dominicaans Spaans". Tijdens dit evenement werd de blijvende aanwezigheid van de Taíno-taal in de dagelijkse Spaanse woordenschat en de impact ervan op de culturele identiteit van het land en de regio belicht.
Aan de bijeenkomst namen onder anderen María José Rincón, filoloog en lexicograaf, en María Teresa Catrain, historica, deel. Zij spraken met de externe adviseur van het centrum, de heer José Enrique Delmonte, die als moderator van het gesprek optrad.
Het initiatief was gericht op het grote publiek en stimuleerde de belangstelling voor de taalkundige en culturele rijkdom van de Dominicaanse Republiek en de invloed die Taíno-woorden hebben gehad op het Spaans dat we vandaag de dag spreken.
Tijdens deze bijeenkomst werden de aanwezigen uitgenodigd om de permanente collectie van het cultureel centrum te bekijken, die bestaat uit meer dan 350 archeologische stukken, geschonken door de García Arévalo Stichting, evenals de informatie over het Taíno-erfgoed die hier wordt tentoongesteld.
Mateo Morrison, Carmen Rita Cordero, Mayra Johnson, Ángel Gil Orrios en José Enrique Delmonte. (EXTERNE BRON).
Van het verleden naar het heden, door middel van taal
Kano, hut, barbecue, kannibaal, haai, maïs, orkaan zijn enkele van de woorden die het Taíno-volk aan het Spaans heeft nagelaten, en waarvan de oorsprong in de discussie ter sprake is gekomen.
Zoals besproken, waren de Taíno de eerste bewoners van het Amerikaanse continent die in contact kwamen met Europeanen, wat leidde tot een proces van assimilatie van hun technieken en kennis door laatstgenoemden.
Als onderdeel van deze uitwisseling werden talrijke inheemse woorden overgenomen die niet alleen in de Spaanse taal werden opgenomen, maar ook in andere talen algemeen geaccepteerd zijn.
In die zin was het woord kano al opgenomen in het eerste woordenboek van de taal, samengesteld door Antonio de Nebrija in 1494-1495.
Dit taalkundige fenomeen verrijkte niet alleen het destijds gesproken Spaans, maar sloeg ook een brug tussen twee werelden en weerspiegelde het culturele syncretisme dat kenmerkend was voor het eiland Hispaniola en de regio.
