Η μηχανική, η ψυχολογία και η κοινή λογική συμφωνούν: ο έγκαιρος έλεγχος των πραγμάτων κοστίζει λιγότερο από την επιδιόρθωσή τους αργά, τόσο στην εργασία όσο και στη ζωή. Οι τελευταίοι τέσσερις μήνες του έτους είναι η κατάλληλη στιγμή για να εντοπίσετε σημάδια φθοράς προτού γίνουν επείγοντα
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ – Ο μήνας Σεπτέμβριος σηματοδοτεί, σχεδόν ανεπαίσθητα, την αρχή μιας διαφορετικής εποχής. Οι προθεσμίες συσσωρεύονται, τα χρονοδιαγράμματα γεμίζουν και, εν μέσω προθεσμιών και αξιολογήσεων, προκύπτει ένα ερώτημα που σπάνια τίθεται με ψυχραιμία: πόσο κοντά ή πόσο μακριά είμαστε από αυτό που σκοπεύουμε να πετύχουμε τον Ιανουάριο;
Αυτό το ερώτημα, τόσο προσωπικό όσο και επαγγελματικό, έχει ένα ακριβές αντίστοιχο στη μηχανική, έναν κλάδο που εδώ και δεκαετίες έχει λύσει ένα δίλημμα παρόμοιο με αυτό οποιουδήποτε ατόμου φτάνει σε αυτό το στάδιο του έτους χωρίς να ξέρει από πού να ξεκινήσει την αυτοκριτική.
Στη δομική συντήρηση, ένα κτίριο δεν αξιολογείται μόνο όταν κάτι πάει στραβά, αλλά και σε προγραμματισμένες ημερομηνίες, πριν η φθορά οδηγήσει σε βλάβες. Ο μηχανικός Luis Alvarado, ειδικός σε μεταλλικές κατασκευές, εξηγεί ότι η έλλειψη περιοδικών επιθεωρήσεων μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ακεραιότητα ενός κτιρίου και να οδηγήσει σε δαπανηρές επισκευές ή ακόμη και σε καταστροφικές βλάβες.
Η λογική πίσω από αυτήν την πρακτική είναι απλή: ο έλεγχος του χρόνου κοστίζει λιγότερο από την επιδιόρθωση με καθυστέρηση και ισχύει εξίσου καλά για ένα άτομο, μια ομάδα ή μια εταιρεία που διανύει το τελευταίο τρίμηνο του έτους χωρίς να έχει σταματήσει να εξετάσει την πραγματική κατάσταση των στηλών εργασίας της.
Από την συναισθηματική πλευρά, η ψυχολόγος Christina Maslach, πρωτοπόρος στη μελέτη του συνδρόμου επαγγελματικής εξουθένωσης, έχει τεκμηριώσει ότι αυτό συσσωρεύεται ως παρατεταμένη αντίδραση στο παρατεταμένο στρες στην εργασία και όχι ως ξαφνικό γεγονός.
Το τελευταίο τρίμηνο, γεμάτο με κλεισίματα, παραδόσεις και δεσμεύσεις στο τέλος του έτους, συνήθως συγκεντρώνει ένα μεγάλο μέρος αυτής της έντασης, επομένως η αναγνώριση σημαδιών κόπωσης πριν εμφανιστούν είναι, στην πράξη, η ίδια αρχή που καθοδηγεί μια δομική επιθεώρηση, ανιχνεύοντας τη φθορά ενώ μπορείτε ακόμα να παρέμβετε χωρίς επείγουσα ανάγκη.
Όσον αφορά τους στόχους, η θεωρία καθορισμού στόχων, η οποία αναπτύχθηκε από τους ψυχολόγους Edwin Locke και Gary Latham, υποστηρίζει ότι οι συγκεκριμένοι και απαιτητικοί στόχοι διατηρούν καλύτερα το κίνητρο και την απόδοση από τους αόριστα διατυπωμένους.
Λαμβάνοντας υπόψη την αξιολόγηση του Οκτωβρίου, αυτό σημαίνει ότι το χρήσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο το αν ένας στόχος επιτεύχθηκε ή όχι, αλλά και το αν ο στόχος αυτός τέθηκε με επαρκή σαφήνεια ώστε να είναι μετρήσιμος.
Μια αξιολόγηση στο τέλος του έτους που περιορίζεται σε ένα ναι ή ένα όχι σπάνια διδάσκει κάτι, ενώ μια αξιολόγηση που αξιολογεί την αρχική ακρίβεια του στόχου αφήνει συγκεκριμένο υλικό για τον καλύτερο σχεδιασμό του επόμενου κύκλου.
Αυτός ο επόμενος κύκλος, ωστόσο, έχει τη δική του παγίδα. Οι ψυχολόγοι Daniel Kahneman και Amos Tversky περιέγραψαν την λεγόμενη πλάνη σχεδιασμού, τη συστηματική τάση να υποτιμάται ο χρόνος, το κόστος και οι κίνδυνοι ενός μελλοντικού έργου, ενώ παράλληλα υπερεκτιμώνται τα οφέλη του. Ο Kahneman τεκμηρίωσε αυτή την προκατάληψη σε έργα υποδομών που ολοκληρώνονται χρόνια αργότερα και εκτός προϋπολογισμού, καθώς και στις καθημερινές εργασίες οποιουδήποτε ατόμου ή οργανισμού.
Ο σχεδιασμός της επόμενης χρονιάς με καθαρό ενθουσιασμό, χωρίς να εξετάζουμε πόσα εκκρεμή ζητήματα από φέτος παραμένουν ανοιχτά, διατρέχει τον κίνδυνο να επαναλάβουμε την ίδια αισιοδοξία που έχει ήδη αποτύχει στο παρελθόν.
Η είσοδος στο τελευταίο εξάμηνο με αυτή την προοπτική συνεπάγεται, επομένως, αρκετά συγκεκριμένα καθήκοντα:
- Αξιολογήστε την πραγματική πρόοδο προς τους στόχους της χρονιάς, όχι την αντίληψή σας για αυτούς.
- Δώστε προσοχή στα πρώιμα σημάδια επαγγελματικής εξουθένωσης, τόσο τα δικά σας όσο και της ομάδας σας, προτού γίνουν πιο δύσκολο να αντιστραφούν.
- Και αρχίστε να σχεδιάζετε την επόμενη χρονιά με βάση τι πραγματικά συνέβη φέτος, όχι μόνο με βάση τι ευχόμαστε να συμβεί.
Καμία κατασκευή, είτε πρόκειται για κτίριο, είτε για ομάδα, είτε για προσωπικό έργο, δεν συντηρείται αποκλειστικά από καλή θέληση. Συντηρείται επειδή κάποιος, την κατάλληλη στιγμή, αφιέρωσε χρόνο για να την εξετάσει.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
