ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ – Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Νόμος 16-95 για τις Ξένες Επενδύσεις αποτελεί την πρωτογενή νομοθεσία που ρυθμίζει την εισροή διεθνών κεφαλαίων στη Δομινικανή Δημοκρατία. Δημιουργήθηκε το 1995 και ο νόμος προέκυψε σε μια εποχή που η χώρα χρειαζόταν να ανοίξει την οικονομία της, να προσελκύσει επενδυτές και να τοποθετηθεί ως ελκυστικός προορισμός για τουρισμό, βιομηχανία και ιδιωτική ανάπτυξη.
Ωστόσο, η Γερουσία της Δημοκρατίας ενέκρινε πλέον σε πρώτη ανάγνωση ένα νέο νομοσχέδιο για την προώθηση των επενδύσεων, το οποίο θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά τη λογική βάσει της οποίας λειτουργεί επί του παρόντος το επενδυτικό σύστημα της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Η κύρια διαφορά έγκειται όχι μόνο στην προσέλκυση περισσότερων κεφαλαίων, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το Κράτος θέλει να οργανώσει, να επιβλέψει και να εξαρτήσει αυτές τις επενδύσεις εντός της εθνικής επικράτειας.
Ο νόμος 16-95 σχεδιάστηκε για να ανοίξει την αγορά
Η ισχύουσα νομοθεσία δημιουργήθηκε με βάση μια σχετικά απλή προσέγγιση: να επιτρέψει την είσοδο ξένων επενδύσεων με τους λιγότερους δυνατούς περιορισμούς.
Ο νόμος εγγυόταν:
- ίση μεταχείριση μεταξύ εγχώριων και ξένων επενδυτών·
- ελευθερία επενδύσεων σε όλους σχεδόν τους τομείς·
- δικαίωμα μεταφοράς κεφαλαίου και κερδών στο εξωτερικό·
- καταχώριση επενδύσεων στο Δημόσιο·
- Νομική προστασία για ξένα κεφάλαια.
Με άλλα λόγια, ο Νόμος 16-95 λειτούργησε πρωτίστως ως εργαλείο οικονομικής απελευθέρωσης.
Και σε μεγάλο βαθμό, πέτυχε τον στόχο του.
Δεκαετίες αργότερα, η Δομινικανή Δημοκρατία έγινε μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες αγορές τουρισμού και ακινήτων στην Καραϊβική, ωθούμενη ακριβώς από ξένες επενδύσεις σε ξενοδοχεία, θέρετρα, οικιστικές αναπτύξεις και μεγάλα αστικά έργα.
Αλλά η χώρα του 1995 δεν είναι πια η ίδια.
Το νέο έργο αλλάζει τη φιλοσοφία του δικαίου
Αυτό που προτείνει τώρα η Γερουσία δεν φαίνεται να είναι μια απλή τεχνική τροποποίηση του Νόμου 16-95, αλλά ένας μετασχηματισμός ολόκληρης της προσέγγισης στην επενδυτική πολιτική.
Το νέο πλαίσιο δεν θεωρεί πλέον τις επενδύσεις αποκλειστικά ως κεφάλαιο που πρέπει να εισέλθει στη χώρα και αρχίζει να τις αντιμετωπίζει ως δραστηριότητα που πρέπει επίσης να ευθυγραμμίζεται με τους κρατικούς, περιβαλλοντικούς και κανονιστικούς στόχους.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται η πιο βαθιά αλλαγή.
Η πρωτοβουλία δεν μιλάει πλέον αποκλειστικά για ξένες επενδύσεις, αλλά για εθνικές και ξένες επενδύσεις στο πλαίσιο του ίδιου κανονιστικού συστήματος.
Αυτό υπονοεί ότι το Κράτος επιδιώκει να έχει μια πιο ολοκληρωμένη νομοθεσία, με την ικανότητα να θεσπίζει όχι μόνο δικαιώματα για τους επενδυτές, αλλά και υποχρεώσεις και όρους σχετικά με τον τρόπο ανάπτυξης των επενδύσεων.
Το περιβαλλοντικό στοιχείο γίνεται το κεντρικό θέμα
Μία από τις πιο αξιοσημείωτες αλλαγές στο έργο είναι η επίσημη ενσωμάτωση του περιβαλλοντικού ζητήματος στο πλαίσιο των επενδύσεων.
Σύμφωνα με τη Γερουσία, η πρόταση ορίζει ότι οι επενδύσεις πρέπει να συμμορφώνονται με τους κρατικούς κανονισμούς που σχετίζονται με:
- προστασία του περιβάλλοντος·
- διαχείριση φυσικών πόρων·
- πρόληψη αρνητικών επιπτώσεων·
- συμμόρφωση με τις περιβαλλοντικές στρατηγικές.
Αυτό το σημείο σηματοδοτεί μια σημαντική διαφορά σε σύγκριση με τον Νόμο 16-95, ο οποίος επικεντρώθηκε κυρίως στη διευκόλυνση των επενδύσεων και όχι στην παρακολούθηση των περιβαλλοντικών ή εδαφικών επιπτώσεών τους.
Στην πράξη, αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα τομείς όπως:
- τουρισμός;
- κατασκευή;
- παράκτιες αναπτύξεις·
- πολεοδομία;
- μεγάλης κλίμακας έργα ακινήτων.
Ειδικά σε μια εποχή που η επιταχυνόμενη ανάπτυξη του τουρισμού και των οικιστικών έργων έχει προκαλέσει συζητήσεις σχετικά με τη βιωσιμότητα, την αστική πίεση και τη χρήση γης.
Το κράτος επιδιώκει μεγαλύτερη ρυθμιστική ικανότητα
Μια άλλη σημαντική αλλαγή είναι ότι το νέο έργο φαίνεται να ενισχύει τον ρόλο του Κράτους στο πλαίσιο της επενδυτικής δυναμικής.
Ο νόμος 16-95 αντανακλούσε ένα πιο φιλελεύθερο όραμα, όπου ο κύριος στόχος ήταν η εξάλειψη των εμποδίων στην προσέλκυση ξένων κεφαλαίων.
Τώρα, το νέο πλαίσιο προτείνει ένα μοντέλο όπου το Κράτος όχι μόνο διευκολύνει τις επενδύσεις, αλλά και θεσπίζει όρους για το πώς αυτές οι επενδύσεις θα πρέπει να ενσωματωθούν στην εθνική ανάπτυξη.
Αυτό μεταφράζεται σε:
- μεγαλύτεροι κανονιστικοί έλεγχοι·
- νέες υποχρεώσεις για τους επενδυτές·
- εποπτεία που συνδέεται με δημόσιες πολιτικές·
- ευθυγράμμιση με οικονομικές και περιβαλλοντικές στρατηγικές.
Η πρόταση διατηρεί ακόμη και την αρχή της ισότητας μεταξύ εγχώριων και ξένων επενδυτών, αλλά εισάγει ευρύτερη διατύπωση σχετικά με τις κανονιστικές υποχρεώσεις και τη συμμόρφωση των κρατών.
Μια προσπάθεια προσαρμογής του νόμου στη νέα οικονομία της Δομινικανής Δημοκρατίας
Το υπόβαθρο αυτής της μεταρρύθμισης ανταποκρίνεται επίσης στις αλλαγές που έχει βιώσει η οικονομία της Δομινικανής Δημοκρατίας τις τελευταίες δεκαετίες.
Όταν ψηφίστηκε ο Νόμος 16-95:
- Τα σύγχρονα καταπιστεύματα ακινήτων δεν υπήρχαν
- η αγορά βραχυπρόθεσμης μίσθωσης ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη·
- Οι συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα δεν είχαν ακόμη την τρέχουσα βαρύτητά τους
- η τουριστική ανάπτυξη ήταν πολύ μικρότερη·
- Η χώρα δεν ανταγωνιζόταν για επενδύσεις σε logistics ή nearshoring.
Ενώ ο Νόμος 16-95 επικεντρώθηκε κυρίως στη ρύθμιση και τη διευκόλυνση των ξένων επενδύσεων, το νέο νομοσχέδιο ενσωματώνει πρόσθετα στοιχεία που σχετίζονται με την περιβαλλοντική ρύθμιση, τις υποχρεώσεις των επενδυτών και ένα πλαίσιο που εφαρμόζεται τόσο στο εγχώριο όσο και στο διεθνές κεφάλαιο.
Η πρωτοβουλία εγκρίθηκε σε πρώτη ανάγνωση από τη Γερουσία της Δημοκρατίας και πρέπει να συνεχίσει τη νομοθετική διαδικασία πριν γίνει νόμος.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
- Πού, από πού και ποιες πληροφορίες αναζητούν οι ξένοι επενδυτές;
- Νόμος 158-01: Ο οδηγός για το CONFOTUR στη Δομινικανή Δημοκρατία που πρέπει να συμβουλεύονται οι επενδυτές
- Η Ισπανία προβλέπεται να γίνει ο κορυφαίος ξένος επενδυτής στη Δομινικανή Δημοκρατία έως το 2025, εκτοπίζοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με μελέτη
