Σάντο Ντομίνγκο. – Η πόλη ησυχάζει. Όχι εντελώς, αλλά αρκετά για να προσέξει κανείς αυτό που συνήθως περνάει απαρατήρητο: την ηχώ των βημάτων, την παύση ανάμεσα σε δύο ήχους, την ίδια του την αναπνοή.
Ο Ιησούς κινείται ανάμεσα στα πλήθη, αλλά και αποσύρεται. Υπάρχουν στιγμές στα Ευαγγέλια που απλώς στέκεται ξεχωριστά. Δεν εξηγεί, δεν ανακοινώνει, δεν κάνει παράσταση. Απλώς φεύγει. Στα Ευαγγέλια, ο Ιησούς εναλλάσσεται μεταξύ παρουσίας και απομόνωσης: «Πολύ πρωί... σηκώθηκε, έφυγε από το σπίτι και πήγε σε έναν ερημικό τόπο, όπου προσευχήθηκε» (Μάρκος 1:35).
Η σιωπή δεν είναι απουσία. Είναι δομή.
Σε έναν πολιτισμό που επιβραβεύει τη συνεχή γνώμη και την άμεση αντίδραση, η σιωπή φαίνεται αντιπαραγωγική. Αλλά σε αυτόν τον χώρο εγκαθιδρύεται η εσωτερική τάξη.
Ο Μαχάτμα Γκάντι το συνόψισε συνοπτικά: «Στη σιωπή βρίσκεις απαντήσεις»
Η ευημερία ξεκινά όταν σταματάμε να γεμίζουμε όλα τα κενά.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
