Όσοι από εσάς με διαβάζετε εδώ πάνω από ένα χρόνο, γνωρίζετε ότι μερικές φορές μου αρέσει να ξεφεύγω από τα συνηθισμένα, να αναλογίζομαι και να υφαίνω αναλογίες για να βρω απαντήσεις σε διάφορα πράγματα, όπως ακριβώς θέλω να κάνω σήμερα. Θα σας πω ότι αυτή την εβδομάδα είχα μια χαλαρή συζήτηση που με οδήγησε κατευθείαν στον βυθό της θάλασσας όταν κάποιος ανέφερε τον Ναυτίλο, και συνδέθηκα τόσο πολύ με το θέμα που άρχισα να το ερευνώ, ανακαλύπτοντας πόσο καταπληκτικά όλα όσα μπορεί να μας διδάξει αυτό το κεφαλόποδο, στενός συγγενής του χταποδιού και του καλαμαριού, για την αλλαγή και την ηγεσία.
Ο Ναυτίλος ζει μέσα σε ένα σπειροειδές κέλυφος χωρισμένο σε θαλάμους, και να τι με έβαλε σε σκέψεις: όταν ο χώρος γίνεται πολύ μικρός, δεν μένει εκεί αντιστεκόμενος, δεν προσκολλάται ούτε προσπαθεί να συρρικνωθεί για να χωρέσει σε αυτό που δεν του ανήκει πλέον, αλλά απλώς χτίζει ένα νέο, μεγαλύτερο δωμάτιο και κινείται προς αυτό, αφήνοντας το προηγούμενο εντελώς άδειο.
Αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς, στις εταιρείες μας, στις ομάδες μας ή στις ζωές μας, εξακολουθούμε να κατοικούμε σε χώρους που έχουν γίνει πολύ μικροί για εμάς. Πόσοι ηγέτες στον χώρο των ακινήτων συνεχίζουν να λειτουργούν με δομές, ιδέες ή φόβους πριν από πέντε χρόνια, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι η αγορά, η ομάδα, ακόμη και οι ίδιοι έχουν αναπτυχθεί.
Ο Ναυτίλος δεν περιμένει την τέλεια στιγμή ούτε ζητά άδεια, αλλά αλλάζει επειδή το να μην το κάνει σημαίνει ότι είναι παγιδευμένος, και το να είναι παγιδευμένος, για ένα ζωντανό ον, είναι συνώνυμο με τον αργό θάνατο.
Το περίεργο είναι ότι αυτή η αλλαγή δεν συμβαίνει ξαφνικά ή αυθόρμητα, αλλά ως μια φυσική διαδικασία σχεδιασμένη να επιβιώσει· κανείς δεν ξεφεύγει από την αλλαγή, ούτε ο Ναυτίλος στον βυθό της θάλασσας ούτε εμείς στα γραφεία μας, στις κατασκευαστικές εταιρείες ή στα έργα ακινήτων, επειδή η μεταμόρφωση δεν είναι μια επιλογή που επιλέγει κανείς όταν του βολεύει, αλλά η ίδια η συνθήκη του να είναι κανείς ζωντανός.
Το ίδιο ισχύει και για την ηγεσία. Ο ηγέτης που προσκολλάται στον γνώριμο τρόπο που γίνονται τα πράγματα καταλήγει παγιδευμένος σε έναν χώρο που έχει ήδη εξυπηρετήσει τον σκοπό του, ανίκανος να προχωρήσει ενώ το περιβάλλον του το κάνει, μια στασιμότητα που αργά ή γρήγορα επηρεάζει τα αποτελέσματα, την ομάδα και τη μοναξιά με την οποία τελικά ηγείται.
Η ομορφιά αυτής της αναλογίας έγκειται στο ότι ο Ναυτίλος δεν βλέπει την εγκατάλειψη του παλιού του θαλάμου ως απώλεια. Τον χτίζει, τον κατοικεί, αναπτύσσεται μέσα σε αυτόν και όταν εκπληρώνει τον σκοπό του, προχωρά χωρίς δράμα ή ενοχές. Μακάρι να μπορούσαμε να αφήσουμε πίσω μας με την ίδια φυσικότητα τις δομές, τις θέσεις και τα στυλ ηγεσίας που δεν μας αντιπροσωπεύουν πλέον!
Η πραγματική διαφορά μεταξύ ενός ηγέτη που εξελίσσεται και ενός που μένει στάσιμος δεν έγκειται στην ευφυΐα, την εμπειρία ή το ταλέντο, αλλά στην ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς πότε ένας κύκλος έχει τελειώσει και στο θάρρος να χτίσει τον επόμενο θάλαμο πριν ο χώρος γίνει κλουβί.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα νιώσετε ότι έχετε ξεπεράσει τον τωρινό σας χώρο, θυμηθείτε τον Ναυτίλο. Η αλλαγή δεν χτυπάει την πόρτα ζητώντας άδεια. Απλώς έρχεται. Το ερώτημα δεν είναι αν θα αλλάξετε, αλλά αν θα χτίσετε την επόμενη ζωή σας εγκαίρως ή αν θα αφήσετε την παλιά να σας χτίσει ένα κλουβί.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
