Το Κήρυγμα των Επτά Τελευταίων Λόγων συνέδεσε την κοινωνική κρίση, την οικονομική πίεση και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και έθεσε την ανάγκη επιβολής της ισχύουσας νομοθεσίας για τους φυσικούς πόρους
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ. – Το Κήρυγμα των Επτά Τελευταίων Λόγων του 2026 χρησίμευσε στην Καθολική Εκκλησία να παρουσιάσει μια διάγνωση, επικεντρωμένη στη βία, τις οικονομικές συνθήκες, τη λειτουργία των θεσμών και τις κοινωνικές αξίες, με αναφορές σε τομείς της δημόσιας διοίκησης.
Καθ’ όλη τη διάρκεια των επτά στοχασμών, που διαβάστηκαν από ιερείς, έναν διάκονο και μια μοναχή, η ομιλία εντόπισε προβλήματα όπως η εγκληματικότητα, η ανασφάλεια, οι γυναικοκτονίες, το υψηλό κόστος ζωής, η ανεργία, η διαφθορά και η ατιμωρησία, καθώς και οι ελλείψεις στα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης, που παρουσιάστηκαν ως παράγοντες που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής του πληθυσμού.
Τα επτά έργα διατηρούν ένα γενικό μοτίβο επισήμανσης, χωρίς να εξατομικεύουν τις ευθύνες, δεν αναφέρουν συγκεκριμένες πολιτικές, αλλά περιγράφουν αποτυχίες σε τομείς που αντιστοιχούν στο Κράτος, γεγονός που συνιστά αμφισβήτηση της δημόσιας διαχείρισης.
Σε περιβαλλοντικά ζητήματα, το κήρυγμα εισάγει μια πιο συγκεκριμένη προσέγγιση, επισημαίνοντας την ανάγκη εφαρμογής της ισχύουσας νομοθεσίας για την αντιμετώπιση της αποψίλωσης των δασών, της ρύπανσης και της διαχείρισης των αποβλήτων.
Στην έκτη λέξη, την οποία διάβασε ο Διάκονος Juan Evangelista Rivas Morillo, το κήρυγμα περιελάμβανε άμεση αναφορά στην περιβαλλοντική , αντιμετωπίζοντας την «οικολογική κακομεταχείριση» στη Δομινικανή Δημοκρατία. Προσδιόριζε την αποψίλωση των δασών, τη ρύπανση, την ανεπαρκή διαχείριση των αποβλήτων και τις ζημιές στις πηγές νερού, ζητώντας συγκεκριμένα μέτρα όπως η ενίσχυση της αναδάσωσης, η προώθηση της ανακύκλωσης, η προστασία των υδάτινων πόρων και η εκπαίδευση του πληθυσμού.
Στο πλαίσιο αυτό, καθιερώνει την ανάγκη αυστηρής εφαρμογής του νόμου 64-00 για το Περιβάλλον και τους Φυσικούς Πόρους και επισημαίνει ότι η αντιμετώπιση πρέπει να περιλαμβάνει πολίτες, εταιρείες και αρχές.
Η δομή του έργου επιτρέπει μια προοδευτική ανάγνωση του μηνύματος: οι πρώτες λέξεις εισάγουν αναφορές στη βία, τον αποκλεισμό και την επιδείνωση του κοινωνικού ιστού· οι μεσαίες λέξεις αναφέρονται στις υλικές ελλείψεις και τις οικονομικές συνθήκες· και η έκτη λέξη ενσωματώνει μια ισορροπία της πραγματικότητας που περιγράφεται, συμπεριλαμβανομένων των διαρθρωτικών προβλημάτων σε διαφορετικούς τομείς.
Η έβδομη λέξη, «Πάτερ, εις τας χείρας σου παραδίδω το πνεύμα μου» (Λουκάς 23:46), διαβάστηκε από την αδελφή Λούρδες Μαρτίνεθ Αρκάνχελ, η οποία επικεντρώθηκε στον στοχασμό της στην εμπιστοσύνη στον Θεό και την παράδοση ως θεμέλιο της πίστης. Στην ομιλία της, μίλησε επίσης για τα τρέχοντα κοινωνικά προβλήματα και προειδοποίησε για τη διάβρωση των αξιών στην κοινωνία της Δομινικανής Αυτοκρατορίας.
Η καλόγρια επισήμανε την έλλειψη καλοσύνης στις ανθρώπινες σχέσεις, την αύξηση της βίας και τον αντίκτυπο του περιεχομένου που διαδίδεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην αστική μουσική. Σε αυτό το πλαίσιο, ζήτησε «θεραπευτική γλώσσα» και τροποποίηση συμπεριφορών που επηρεάζουν την κοινωνική αρμονία.
Προέτρεψε επίσης τις αρχές να ρυθμίσουν το μουσικό περιεχόμενο που χαρακτήρισε επιβλαβές για τα παιδιά και τους νέους, λαμβάνοντας υπόψη ότι επηρεάζει συμπεριφορές που επηρεάζουν τη σταθερότητα της οικογένειας και τις ηθικές αξίες.
Η ομιλία ολοκληρώθηκε με μια έκκληση για εμπιστοσύνη στον Θεό εν μέσω της κοινωνικής κατάστασης, υποδεικνύοντας ότι αυτή η εμπιστοσύνη θα πρέπει να μεταφραστεί σε συγκεκριμένες δράσεις που στοχεύουν σε μια πιο δίκαιη κοινωνία.
Συνολικά, το Κήρυγμα των Επτά Τελευταίων Λόγων παρουσιάζει μια ανάγνωση της εθνικής πραγματικότητας από την οπτική γωνία της Εκκλησίας, με έμφαση στα κοινωνικά προβλήματα και τις αξίες, και με προτάσεις που περιλαμβάνουν εκκλήσεις για δράση τόσο σε ατομικό όσο και σε θεσμικό επίπεδο.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
