Οι θεματικοί δρόμοι της, τα βικτοριανά σπίτια, η προκυμαία και τα λιμάνια κρουαζιέρας σφύζουν για άλλη μια φορά από τουρίστες, επενδύσεις και έργα που μεταμορφώνουν το τοπίο
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ – Την αυγή, η ξύλινη προβλήτα του Πουέρτο Πλάτα λούζεται από ένα φως που αψηφά τις στατιστικές. Ο Ατλαντικός Ωκεανός λικνίζεται με τον συνηθισμένο του ρυθμό, κι όμως κάτι είναι διαφορετικό. Η πόλη, η οποία τη δεκαετία του 1980 έγινε ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός της χώρας, επανεφευρίσκει τον εαυτό της με ιστορική επίγνωση και στρατηγικό όραμα.
Όλα ξεκίνησαν στην Πλάγια Ντοράντα, η οποία προωθήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από την Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Τμήμα Τουριστικών Υποδομών (Infratur) της Κεντρικής Τράπεζας. Το μοντέλο ήταν καινοτόμο: το κράτος χρηματοδότησε τις υποδομές, παρείχε πιστώσεις σε ξενοδοχεία και οργάνωσε τον προορισμό για να προσελκύσει ιδιωτικές επενδύσεις.
Υπό την καθοδήγηση του Φερνάντο Ραϊνιέρι, η Πουέρτα Πλάτα λειτούργησε και έγινε σημείο αναφοράς στην περιοχή με αλυσίδες όπως η Occidental, η Jack Tar ή η Amhsa Marina, και επιχειρηματίες όπως ο Alberto del Pino και ο Pablo Piñero.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον σύμβουλο Manuel Quiterio Cedeño, η σπίθα έσβησε όταν η τοπική ηγεσία έδωσε προτεραιότητα στα ατομικά συμφέροντα έναντι του συλλογικού οράματος.
«Μέρος της διαδικασίας χάθηκε όταν οι τοπικοί επιχειρηματίες συμφώνησαν με την κυβέρνηση να κατασκευάσουν ένα εμπορικό κέντρο στον χώρο που αρχικά προοριζόταν για συνεδριακό κέντρο, και χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία για διαφοροποίηση της τουριστικής προσφοράς», εξηγεί.
Άλλες διαφωνίες, όπως η αντίσταση των τοπικών τομέων στην επανενεργοποίηση φορολογικών κινήτρων για αναδυόμενους προορισμούς, τελικά επιβράδυναν την ορμή. Αυτή η οπισθοδρόμηση προκάλεσε την απώλεια εδάφους από άλλα τουριστικά σημεία, αν και ο τουρισμός δεν εξαφανίστηκε ποτέ.
Η μαγεία της θάλασσας
Η αναβίωση ξεκίνησε το 2015 με το άνοιγμα του λιμανιού κρουαζιέρας Amber Cove και ενοποιήθηκε το 2021 με τον κόλπο Taíno, στο ιστορικό κέντρο. Μέχρι το 2025, και τα δύο λιμάνια είχαν υποδεχτεί 2.193.142 επιβάτες κρουαζιέρας σε 562 προορισμούς σε λιμάνια, ενισχύοντας το εμπόριο, τις μεταφορές και τις εκδρομές.
Τα επίσημα ξενοδοχεία διαθέτουν συνολικά περίπου 9.000 δωμάτια, με επιπλέον 27.000 σε βραχυπρόθεσμες ενοικιάσεις και σχεδόν 5.000 καταλύματα σε έργα υπό ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένων των Cofresí και των ανακαινίσεων στο Cabarete, τη Sosúa και την Punta Bergantín, τα οποία ενσωματώνουν ξενοδοχεία, κατοικίες, εμπορικές περιοχές και beach clubs υπό διεθνείς μάρκες όπως οι Meliá, Westin, Holiday Inn και Hyatt, εδραιώνοντας ένα μοντέλο ανάπτυξης αστικού τουρισμού που θα προσθέσει μεταξύ 4.000 και 5.000 δωματίων.
Συνυπολογίζοντας τις ανακοινωθείσες και τις τρέχουσες επενδύσεις, το Πουέρτο Πλάτα υπερβαίνει τα 1,2-1,5 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε έργα τουρισμού και υποδομών, χωρίς να υπολογίζεται το πλήρες δυναμικό του Μπεργκαντίν.
Η τραπεζική χρηματοδότηση και τα 22 έργα που αξιολογήθηκαν επεκτείνουν αυτό το σύμπαν σε πολλαπλά δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις που σχετίζονται με τον τουρισμό, με σημαντικό αντίκτυπο στο Πουέρτο Πλάτα.
Για τον Cedeño, το μέγεθος αυτών των αριθμών αποτελεί σαφές σημάδι ότι ο προορισμός βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης και ενίσχυσης.
Το Πουέρτο Πλάτα συνδυάζει τον ήλιο και την άμμο με τον πολιτισμό και τη φύση. Το ανακαινισμένο Ιστορικό Κέντρο, το τελεφερίκ προς το Πίκο Ιζαμπέλ ντε Τόρες, το οποίο ανακαινίζεται αυτήν τη στιγμή, το kitesurfing στο Καμπαρέτε και οι καταδύσεις στη Σοσούα διευρύνουν το φάσμα των διαθέσιμων εμπειριών.
Η μέση πληρότητα το 2025 ήταν περίπου 58%, αντανακλώντας έναν προορισμό που δεν εξαρτάται πλέον από μία μόνο εποχή ή μία μόνο αγορά, αλλά ενσωματώνεται στην πόλη, δημιουργώντας μια οικονομία πέρα από το θέρετρο και ενισχύοντας την τοπική ταυτότητα.
Σήμερα, η Νύφη του Ατλαντικού όχι μόνο έχει «αναβιώσει», αλλά έχει μάθει από τους κύκλους και τα λάθη της, ενσωματώνοντας τις επενδύσεις σε ξενοδοχεία, τις κρουαζιέρες, τον πολιτισμό και την αστική ανάπτυξη, σε ένα Πουέρτο Πλάτα που επιβεβαιώνει ότι ο τουρισμός μπορεί να είναι βιώσιμος, χωρίς αποκλεισμούς και στρατηγικός, και ότι η πόλη μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς να χάσει την ιστορία ή την ταυτότητά της ενώπιον του κόσμου.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στην έντυπη έκδοση El Inmobiliario τεύχος 14
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
