ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ. – Η σκηνή είναι απλή και ριζοσπαστική: Ο Ιησούς πλένει τα πόδια των μαθητών του. Μια οικεία, καθημερινή, σχεδόν οικιακή χειρονομία. Δεν υπάρχει θέαμα, μόνο λειτουργία.
«Αν λοιπόν εγώ, ο Κύριος και Διδάσκαλος, σας έπλυνα τα πόδια, κι εσείς οφείλετε να πλένετε ο ένας τα πόδια του άλλου» (Ιωάννης 13:14).
Σε μια εποχή όπου η ευημερία πωλείται ως ατομική εμπειρία, η Μεγάλη Πέμπτη εισάγει μια άβολη ιδέα: χτίζεται επίσης μέσα στη σχέση.
Το να υποστηρίζεις τους άλλους δεν σημαίνει ότι χάνεις τον εαυτό σου, αλλά ότι διευρύνεις τις δικές σου δυνατότητες.
Η Μητέρα Τερέζα της Καλκούτας το εξέφρασε ευθέως: «Αυτός που δεν ζει για να υπηρετεί, δεν αξίζει να ζει».
Μερικές φορές, η επίτευξη εσωτερικής ισορροπίας περιλαμβάνει την εξωτερική ματιά.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
- Μεγάλη Δευτέρα: η αρχιτεκτονική της σιωπής
- Μεγάλη Τρίτη: η δυσφορία της αλήθειας
- Μεγάλη Τετάρτη: Το βάρος των αποφάσεων
